viernes, 24 de marzo de 2017

STELA SOURAFI


STELA SOURAFI (ATENAS, 1975)


«Βροχή»

Τράβηξα το μονοπάτι που μου υπέδειξαν
"Βάδισε", μου είπαν, "και μην κοιτάξεις πίσω
όσο κι αν η βροχή σού ολισθαίνει προτρεπτικά το βήμα"!
Προχώρησα την προκαθορισμένη πορεία της Μοίρας,
κρατώντας Την στ’ αριστερά . . . προστάτη και συνοδοιπόρο.
Κάτω από μια ομπρέλα φύλαξα επτασφράγιστο το ένστικτο ως μυστικό
και ό, τι συγκρατούσε το κάθ’ απωθημένο,
μέχρι τη στιγμή της απόλυτης εγκατάλειψης,
μέχρι την ώρα που οι αστραπές καταίγισαν επάνω μου οργή!
Περπάτησα τα λασποτόπια που βαλτώσανε
στο δάκρυ της τεθλιμμένης μπόρας.
Έλιωσα τις σόλες μου σε κακοτράχαλα όνειρα!
Τράβηξα καταμεσής το δρόμο της κι έκανα όπως είπαν!
Το πισωκοίταγμα μια στήλη άλατος θα έχτιζε
ψυχρότερη από μάρμαρο!
Στο τέλος του δρόμου που ακόμα δεν διένυσα ολάκερο . . .
η ομίχλη ξυφαίνεται με φως.
Ίσως η εξιλέωση να ’ρθει μέσα σ’ επτά ουράνια χρώματα!


miércoles, 22 de marzo de 2017

ERIC DUBOIS


ERIC DUBOIS (París, 1966)




ART POETIQUE

J'écris                à côté de la marge           la majuscule qui
commence le récit           sur un cahier d'écolier         et les
 phrases avancent         longs convois d'émotion et
tunnels de syntaxe

J'écris       dois-je y mettre de la ponctuation ?       je
 mobilise des mots chargés de combustible          je veux
dire            des mots pleins           qui font sens

J'écris           prose pour tordre le cou     aux vers  aux rimes à la
tradition         avec des blancs
                      je veux dire                               des mots comme des
 signaux noirs dans la lueur de la page

J'écris et tout l'art est dans l'économie et les silences
 évoquer le passé par un lyrisme muet modeste farouche
 j'écris de valse-hésitation* à mobile parade

Mon art poétique est une danse

De «Le cahier. Le chant sémantique. Choix de textes 2004-2009», 
Ed. l’Harmattan 2015

jueves, 16 de marzo de 2017

ANA PAULA TAVARES


ANA PAULA TAVARES (Lubango, 1952)



Vieram muitos

"A massambala cresce a olhos nus"
Vieram muitos
à procura de pasto
traziam olhos rasos da poeira e da sede
e o gado perdido.
Vieram muitos
à promessa de pasto
de capim gordo
das tranqüilas águas do lago.
Vieram de mãos vazias
mas olhos de sede
e sandálias gastas
da procura de pasto.
Ficaram pouco tempo
mas todo o pasto se gastou na sede
enquanto a massambala crescia
a olhos nus.
Partiram com olhos rasos de pasto
limpos de poeira
levaram o gado gordo e as raparigas.

viernes, 10 de marzo de 2017

JOSÉ MARÍA ÁLVAREZ


JOSÉ MARÍA ÁLVAREZ (Cartagena, 1942)



Gracias a mí mismo.
Gracias por no dejar
que hayan envejecido
mis sueños. Gracias
porque pese a todo
lo que no me he entendido con la vida
sigo siendo hombre libre. Gracias
por haber construido mi memoria,
por lo que ésta sirva a otros.

miércoles, 22 de febrero de 2017

LEÓNIDAS KAKÁROGLOU


Leónidas Kakároglou (Creta, 1952)



Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ

 Αργά το απόγευμα
Οι πεθαμένοι μαζεύονται
Στην πλατεία για να τηλεφωνήσουν
Στους δικούς τους

Κρατάνε σφιχτά την κάρτα
Και στέκονται στη σειρά
Έξω από τον τηλεφωνικό θάλαμο

Οι περαστικοί που τους βλέπουν
Μονολογούν : «Από πού ήρθατε πάλι εσείς
γέμισε μετανάστες η πόλη»
Κι αυτοί μ’ ένα μουρμουρητό τούς απαντούν:
«Δεν είμαστε εμείς μετανάστες
μεταστάντες είμαστε».

Μεταστάντες.

miércoles, 8 de febrero de 2017

PASKALIS PAPAVASILIOU


Πασχάλης Παπαβασιλείου (Salónica, 1941)
Paskalis Papavasiliou



Κάποιες φορές στις σιωπές
η ψυχή ταξιδεύει από τη χαρά  στη μελαγχολία       
από τη νοσταλγία στο όνειρο                        
στο απέραντο γαλάζιο πέλαγος         
με φουσκωμένα πανιά από τις θύμησες

Η καρδιά τιμόνι στο άγνωστο           
Οι χαρές στην πλώρη                                   
Οι πίκρες σκορπισμένες στο κατάστρωμα               

miércoles, 1 de febrero de 2017

ROBINSON JEFFERS


ROBINSON JEFFERS (1887-1962)




DISTANT RAINFALL

Like mourning women veiled to the feet
Tall slender rainstorms walk slowly against gray cloud along the far verge.
The ocean is green where the river empties,
Dull gray between the points of the headlands, purple where the women walk.
What do they want? Whom are they mourning?
What hero's dust in the urn between the two hands hidden in the veil?
Titaness after Titaness proudly
Bearing her tender magnificent sorrow at her heart, the lost battle's beauty.



PRECIPITACIÓN LEJANA

Como plañideras enlutadas hasta los pies
Altas tormentas esbeltas caminando lentamente contra la gris nube por el borde lejano.
El océano es verde donde el río se vacía,
Gris mate entre los puntos de los promontorios, morados por donde caminan las mujeres.
¿Qué quieren? ¿A quién le rinden luto?
¿Qué polvo de héroe en la urna entre las dos manos ocultas en el velo?
Un Titán tras otro soportando
Con orgullo en su corazón su tierna y magnífica tristeza, la belleza de la batalla perdida.


*****


HOODED NIGHT

At night, toward dawn, all the lights of the shore have died,
And the wind moves. Moves in the dark
The sleeping power of the ocean, no more beastlike than manlike,
Not to be compared; itself and itself.
Its breath blown shoreward huddles the world with a fog; no stars
Dance in heaven; no ship's light glances.
I see the heavy granite bodies of the rocks of the headland,
That were ancient here before Egypt had pyramids,
Bulk on the gray of the sky, and beyond them the jets of young trees
I planted the year of the Versailles peace.
But here is the final unridiculous peace. Before the first man
Here were the stones, the ocean, the cypresses,
And the pallid region in the stone-rough dome of fog where the moon
Falls on the west. Here is reality.
The other is a spectral episode: after the inquisitive animal's
Amusements are quiet: the dark glory.


NOCHE ENCAPUCHADA   

Por la noche, hacia el amanecer, todas las luces de la orilla han muerto,
Y el viento se mueve. Se mueve en la oscuridad
La fuerza durmiente del océano, no más bestial que humano,
No puede compararse; a sí mismo y a sí mismo.
Su aliento soplado hacia la orilla apiña al mundo con la niebla; no bailan
Las estrellas en el firmamento; no se avista la luz de ningún barco.
Veo los pesados cuerpos de granito de las rocas del promontorio,
Ya antiguas antes de que Egipto tuviese pirámides,
Una mole en el gris del cielo, y más allá de éstas los chorros de los jóvenes árboles
Que planté el año de la paz de Versalles.
Mas aquí está la paz final sin ridículo. Antes del primer hombre
Aquí estaban las piedras, el océano, los cipreses,
Y la pálida región en la cúpula de áspera piedra de niebla donde la luna
Cae por el oeste. Aquí está la realidad.
Lo otro es un episodio espectral; tras las diversiones del animal
Inquisitivo, éstas están calmadas: la oscura gloria.




*Traducción de Antonio Cruz Romero

*Pincha aquí para leer la reseña de EL ÚLTIMO CANTOR DE WALT WHITMAN