miércoles, 26 de abril de 2017

EIRINI MARGARITI


EIRINI MARGARITI (Atenas, 1979)




Φλαμίνγκο

Τη λέγαν Μίλλυ
Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο
Πολλά χρόνια
Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος
Ροζ από την κορφή ως τα νύχια
Τραγούδια δεν ήξερε άλλα
Εκτός από τον αέρα
Πότε από εδώ πότε από εκεί
Κανέναν λένε δεν αγάπησε
Εκτός από τα σύννεφα
Κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά
Τι έκσταση
Να νιώθεις τα χιλιόμετρα
Ποτέ της δεν φοβήθηκε
Τον ουρανό
Κι όλο ήταν πάνω στις σκεπές
Τις λίγες μέρες που στον κόσμο κατοικούσε
Μικρές σταγόνες ξεχείλιζαν τις τσέπες της
Και έσταζαν πάνω στα όνειρά μας
Οι φτέρνες της χάιδευαν τα μαλλιά μας
Τη λέγαν Μίλλυ
και ίσως δεν την είδαμε ποτέ
Κι ας περπατούσε πάνω απ’ τα κεφάλια μας.

miércoles, 19 de abril de 2017

JOSÉ MARÍA ÁLVAREZ


JOSÉ MARÍA ÁLVAREZ

Selección de cinco poemas de 
“Museo de Cera” (Ed. Renacimiento)





IN A LONELY PLACE 

            …Aquel lujo suave
JOHN KEATS

 ¡Amor ! ¡En qué locura nos obligas a encontrar el placer! 
DE LAS CARTAS DE UNA RELIGIOSA PORTUGUESA 


                                               In memoriam Henri Rousseau


Hace ya muchos años
que nadie me despide
ni persona me aguarda

Lugares Gente Quienes por algún tiempo
al desterrado acompañaron
qué pocos resistieron
el paso de los años

Pero aquel hotel
cerca de la frontera
de Italia Donde las mimosas
cubrían las montañas
los pinares las playas
Donde la luz del sol sobre los bosques
hacía florecer el mundo

Y la vida era clara
como un vuelo de pájaro
o el mar en las arenas de oro
Ese lugar ha permanecido
No sé qué especie de amor
Pero no se precipita
solitario hacia la muerte

Allí una noche
lleno de sol de todo el día
bajo el efecto de unas copas
bebidas en compañía verdadera
el perdido borró sus cicatrices

Si alguno de vosotros
da con su cuerpo en esa tierra
que recordándome beba una botella
de buen vino del Sur

jueves, 13 de abril de 2017

HEBERTO DE SYSMO


HEBERTO DE SYSMO



II
Esfera

A Miguel García Casas
Impúdica perfección de los cuerpos
que gravitan en sus densos celestes,
densos de magmas amnióticos
y abrazos invencibles.

En la circunferencia duerme
el ejemplo absoluto,
la astrogénesis, la universografía;
desde el glóbulo al globo,
desde el satélite a la onda,
desde el minúsculo átomo
hasta la gigantesca estrella,
siempre esgrimiendo la redondez divina.

Grandeza con la que sueñan
todas las formas poligonales;
el arco iris reflejado sobre el lago,
las espirales, los círculos viciosos y polares,
la sombra de un aro,
los anillos de humo…

Cualquier miserable busca el compás de Dios
para trazarse círculo,
pero esos grados curvos
que nos convergen y nos dignifican
no los dispensa nadie
y, por suerte,
son una albur recensión
de la testimonial Naturaleza.


miércoles, 5 de abril de 2017

ERIC DUBOIS II


ERIC DUBOIS (París, 1966)






C’est de l’absence que les mots viennent
au bord des lèvres

Pour tenter de contenir le temps
et ses paroles de fou

Dans l’éclat du langage

C’est de l’absence
que le chant épaissit les mains
et soulève les pas

Pour mieux avancer
des mots cachés au fond des yeux

Que la pluie traverse avec ses langues

Que le soleil pique de ses bâtons

Les mots emportent avec nous
nos valises de regrets

De «Mais qui lira le dernier poème?
Suivi de C’est encore l’hiver et, Radiographie»,  Ed. Publie.net 2012


miércoles, 29 de marzo de 2017

LUIS ALBERTO DE CUENCA


LUIS ALBERTO DE CUENCA (Madrid, 1950)





SUEÑO DEL MATRIMONIO PERNICIOSO

Te habías levantado de la cama.
Tu silueta se erguía ante la puerta
de nuestro dormitorio, desafiando
la envoltura del tibio camisón.
Te miré con los ojos entreabiertos,
consciente de tu cuerpo en la penumbra
de mi último sueño, donde había
paraguas convertidos en murciélagos
que agitaban sus alas membranosas
en la cúpula de un templo barroco
donde se celebraba aquella boda
que quisiera olvidar. Y te miraba
a escondidas, fingiendo que dormía,
mientras tú proseguías tu camino
rumbo a una ducha y un café cargado,
sin reparar en mí. Pensé que todo
lo que podía hacer era volver
a dormirme, a soñar con mis paraguas
metamorfoseados en murciélagos
que batían sus alas membranosas
en el templo barroco de mis males,
donde todo nació y todo murió.

Madrid, 18 y 31 de julio de 2015

viernes, 24 de marzo de 2017

STELA SOURAFI


STELA SOURAFI (ATENAS, 1975)


«Βροχή»

Τράβηξα το μονοπάτι που μου υπέδειξαν
"Βάδισε", μου είπαν, "και μην κοιτάξεις πίσω
όσο κι αν η βροχή σού ολισθαίνει προτρεπτικά το βήμα"!
Προχώρησα την προκαθορισμένη πορεία της Μοίρας,
κρατώντας Την στ’ αριστερά . . . προστάτη και συνοδοιπόρο.
Κάτω από μια ομπρέλα φύλαξα επτασφράγιστο το ένστικτο ως μυστικό
και ό, τι συγκρατούσε το κάθ’ απωθημένο,
μέχρι τη στιγμή της απόλυτης εγκατάλειψης,
μέχρι την ώρα που οι αστραπές καταίγισαν επάνω μου οργή!
Περπάτησα τα λασποτόπια που βαλτώσανε
στο δάκρυ της τεθλιμμένης μπόρας.
Έλιωσα τις σόλες μου σε κακοτράχαλα όνειρα!
Τράβηξα καταμεσής το δρόμο της κι έκανα όπως είπαν!
Το πισωκοίταγμα μια στήλη άλατος θα έχτιζε
ψυχρότερη από μάρμαρο!
Στο τέλος του δρόμου που ακόμα δεν διένυσα ολάκερο . . .
η ομίχλη ξυφαίνεται με φως.
Ίσως η εξιλέωση να ’ρθει μέσα σ’ επτά ουράνια χρώματα!


miércoles, 22 de marzo de 2017

ERIC DUBOIS


ERIC DUBOIS (París, 1966)




ART POETIQUE

J'écris                à côté de la marge           la majuscule qui
commence le récit           sur un cahier d'écolier         et les
 phrases avancent         longs convois d'émotion et
tunnels de syntaxe

J'écris       dois-je y mettre de la ponctuation ?       je
 mobilise des mots chargés de combustible          je veux
dire            des mots pleins           qui font sens

J'écris           prose pour tordre le cou     aux vers  aux rimes à la
tradition         avec des blancs
                      je veux dire                               des mots comme des
 signaux noirs dans la lueur de la page

J'écris et tout l'art est dans l'économie et les silences
 évoquer le passé par un lyrisme muet modeste farouche
 j'écris de valse-hésitation* à mobile parade

Mon art poétique est une danse

De «Le cahier. Le chant sémantique. Choix de textes 2004-2009», 
Ed. l’Harmattan 2015