sábado, 26 de noviembre de 2016

MARCOS ANA (por Natasa Lambrou)


MARCOS ANA (1920-2016)




Decidme cómo es un árbol

Decidme cómo es un árbol,
contadme el canto de un río
cuando se cubre de pájaros,
habladme del mar,
habladme del olor ancho del campo
de las estrellas, del aire.

Recitadme un horizonte sin cerradura
y sin llave como la choza de un pobre
decidme cómo es el beso de una mujer
dadme el nombre del amor
no lo recuerdo.

¿Aún las noches se perfuman de enamorados
que tiemblan de pasión bajo la luna
o sólo queda esta fosa
la luz de una cerradura
y la canción de mi rosa?

22 años, ya olvidé
la dimensión de las cosas
su olor, su aroma
escribo a tientas el mar,
el campo, el bosque, digo bosque
y he perdido la geometría del árbol.

Hablo por hablar asuntos
que los años me olvidaron.

No puedo seguir
escucho los pasos del funcionario.



Πείτε μου πώς είναι ένα δέντρο

Πείτε μου πώς είναι ένα δέντρο,
διηγηθείτε μου το τραγούδι ενός ποταμού
που καλύπτεται από πουλιά,
μιλήστε μου για τη θάλασσα,
μιλήστε μου για την περήφανη μυρωδιά του κάμπου
για τ’ άστρα, για τον αγέρα.


Περιγράψτε μου έναν ορίζοντα δίχως κλειδαριές
και δίχως κλειδί σαν το καλύβι ενός φτωχού
πείτε μου πώς είναι το φιλί μιας γυναίκας
δώστε μου τ’ όνομα της αγάπης
δεν το θυμάμαι.

Οι νυχτιές ακόμη αρωματίζονται απ’ ερωτευμένους
που τρέμουν από πάθος κάτω απ’ το φεγγάρι
ή έχει μείνει μόνο αυτός ο τάφρος,
το φως μιας κλειδαριάς
και το τραγούδι ενός τριαντάφυλλου;

22 χρόνια, ξέχασα πια
τη διάσταση των πραγμάτων
τη μυρωδιά, το άρωμα
γράφω ψηλαφιστά τη θάλασσα,
τον κάμπο, το δάσος, λέω δάσος
κι έχω ξεχάσει τη γεωμετρία του δέντρου.

Συζητώ για να συζητώ θέματα
που με τα χρόνια ξέχασα.

Δεν μπορώ να συνεχίσω
ακούω τα βήματα του δεσμοφύλακα.


 ******


Mi casa y mi corazón (sueño de libertad)

Si salgo un día a la vida
mi casa no tendrá llaves:
siempre abierta, como el mar,
el sol y el aire.

Que entren la noche y el día,
y la lluvia azul, la tarde,
el rojo pan de la aurora;
La luna, mi dulce amante.

Que la amistad no detenga
sus pasos en mis umbrales,
ni la golondrina el vuelo,
ni el amor sus labios. Nadie.

Mi casa y mi corazón
nunca cerrados: que pasen
los pájaros, los amigos,
el sol y el aire.


Το σπίτι μου κι η καρδιά μου (όνειρο λευτεριάς)

Αν κάποια μέρα βγω στη ζωή
το σπίτι μου δε θα έχει κλειδιά,
πάντα ανοιχτό θε να ’ναι, σαν τη θάλασσα,
τον ήλιο και τ’ αγέρι.

Ας μπουν η νύχτα κι η μέρα,
κι η γαλάζια βροχή, τ’ απόγιομα,
το κόκκινο ψωμί της αυγής,
το φεγγάρι, η γλυκιά αγαπημένη.

Ας μη φυλακίσει η φιλία
τα βήματά της στο κατώφλι μου,
μήτε το χελιδόνι το πέταγμα,
μήτε η αγάπη τα χείλη της. Κανείς.

Το σπίτι μου κι η καρδιά
ποτέ σφαλισμένα: για να περνούν
τα πουλιά, οι φίλοι,
ο ήλιος και τ’ αγέρι.



Natasa Lambrou



No hay comentarios:

Publicar un comentario