miércoles, 18 de enero de 2017

DIONISIOS KAPSALIS


Dionisios Kapsalis (Atenas, 1952)






Κερί

Κοίτα, ο πολικός αστέρας 
που δείχνει πάντα το Βορρά 
τα βλέπει τόσο καθαρά,
σα να είχαν όλα ξαναγίνει 
από λεπτότατη οδύνη.
Και τι θα πει μπαμπά πεθαίνω;
Μαθαίνω, αγόρι μου, μαθαίνω. 


Vela

Mírala, la estrella polar
que indica siempre al Norte
y que tan claro lo advierte,
como si se lo rehiciera todo
por un dolor muy delicado.
¿Papá, qué significa muero?
Aprendo, hijito mío, aprendo.


******

Μέρες αργίας 

Ξέρω πως θα `ρθει και δε θα `μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου.
Μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δε θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δε θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;
Γονιός δε θα `ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει.

Θα `ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη.
Θα `ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει

όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.
Δε θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δε θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.


Días festivos

Yo sé que vendrá él y como estoy no estaré,
para recibirle en mi vestido adecuado.
Sobre las páginas de un tomo ni inclinado,
para ver que yazgo donde yo me subiré.

A universo que se ciega no rezaré,
¿y tu fila? vulgarmente no dudaré,
No habrá mi padre a decirme, vete a vestir
amanece, mi hijo, ya es hora de vivir.

Él vendrá a la hora en la que mi luz se agobia
y un poquito de calma pido furibundo.
Ya vendrá orden candente que zanjando cambia

clases de vida y la dicha tosca del mundo.
Cielo para lavarme no recogerá,
alhábega o hierbabuena no cogerá.


******


Οι ώρες απειθούν

Οι ώρες απειθούν, γίνονται μέρες, 
οι μέρες εβδομάδες.. μήνες.. χρόνια.. 
περιπολούν στους κήπους μαύρα πιόνια 
και πέφτει νύχτα σ’ όλες τις σκακιέρες. 

Κλείνουν στο σπίτι τα παιδιά οι μητέρες 
και γω που σ’ αγαπώ τρέμω μη φύγεις. 
Χτυπάω στ’ όνειρό μου, δεν ανοίγεις,
κι ο πόνος της καρδιάς γεννάει αστέρες 

διάττοντες, σε άπονο ουρανό. 
Κοίτα πως καταλάμπουν το καινό 
πεθαίνοντας κι η πύρινή τους κόμη 

αχτένιστη, φεγγοβολάει ακόμη, 
σαν ποιητές που σίγησαν ενώ 
χάλκευαν μια χαρμόσυνη συγγνώμη. 


Las horas no obedecen

Las horas días se hacen, no obedecen,
y los días semanas.. meses.. años..
en el jardín velan peones doblados
negros, en los tableros noches se hacen.

En casa a los hijos meten las madres
yo te quiero y temo de que te vayas.
Llamo a mi sueño pero tú no abres,
el dolor del corazón crea estrellas

fugaces, en un cielo indispuesto.
Mira como resplandecen lo nuevo
muriendo y con su pelo refulgente

despeinado, luce todavía,
como poetas mudos oralmente
fraguando algún perdón con alegría.


******


Στον ουρανό 

Στον ουρανό δεν έζησα ποτέ μου
κι όμως θυμούμαι κι εύχομαι το φως του
τις νύχτες όταν δέομαι του αγνώστου
θεού σε μια ζωή μεσοπολέμου.

Μονάκριβος δεν είμαι, δεν πιστεύω
πως πύκνωσε ο κόσμος για να ζήσω
για μια στιγμή θα στάθηκε πιο πίσω
ο θάνατος και μ’ άφησε ν’ ανέβω.

Ίσως η μοίρα φρόντισε να μείνω
αντίκλητος της λύπης των αιθέρων
για να τελώ των σκοτεινών εταίρων
τη μνήμη και τη δόξα τους να κλίνω.


En este cielo

Nunca antes he vivido en este cielo
pero lo recuerdo y su luz deseo
por las noches al clamar al oculto
dios en una vida siempre en conflicto.

No soy precioso, no me lo creo yo
para vivir yo, el mundo se llenó
para un instante atrás permaneció
la muerte y a subir me permitió

Quizás quisiera que quede este sino
agente de pena del remolino
de heteras sombrías para celebrar
la fama y sus glorias para conjugar.



 *Traducción de Natasa Lambrou


No hay comentarios:

Publicar un comentario