miércoles, 25 de enero de 2017

ROGELIO GUEDEA

 Rogelio Guedea (Colima, 1974)


 


Los muertos de Colima Si ponemos en fila a todos los muertos que han asesinado en Colimaen los últimos cuatro meses,la cabeza de uno tocando la punta de los pies del otroy así sucesivamente,sería suficiente para lindar toda la geografía del Estado,como si se tratara de una muralla o un contrafuerte.Si los colocáramos de costado a costadoy los inclináramos como se inclina un hombre que se cansapodrían servir como un puente que empezara en el puertode Manzanillo y terminara justo antes de Tonila,lo que nos ahorraría tener que padecer el tráficode Tecomán, Colima y Cuauhtémoc, además de unos cuantosincómodos retenes militares.Si los apiláramos, como apilamos los platoso el pan Bimbo, asidas las manos unas a otras y los pies,para que no resbalen o vacilen, sobrepasarían la alturadel Nevado o, incluso, nos servirían de escalera para tocar una nube.Si lográramos hacerlos estar de pie por un instantea las afueras de Palacio de Gobierno,aun cuando se tambalearan como los ebrioso los niños que apenas empiezan a caminar,serían sin duda la mayor manifestación que ha tenidoColima en toda la historia de sus manifestaciones, huelgaso protestas.Con la muerte se puede hacer muchas cosas, por lo visto:murallas y contrafuertes, puentes, escaleras, huelgas yprotestas.Tal vez por ello nadie haga nada ya por detenerla.  Οι νεκροί της Κολίμα Αν βάλουμε σε μια σειρά όλους τους νεκρούς που έχουν δολοφονήσει στην Κολίματους τελευταίους τέσσερις μήνες,το κεφάλι του ενός ν’ αγγίζει την άκρη των ποδιών του άλλουέτσι διαδοχικά,θα ήταν αρκετό για να οριοθετηθεί όλη η γεωγραφία του Κράτους,σα τάχα μου να πρόκειται για τείχος ή αντιτείχισμαΑν τους τοποθετούσαμε δίπλα δίπλακαι τους γέρναμε όπως γέρνει ένας άνθρωπος που κουράζεταιθα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σα γιοφύρι που θα ξεκινούσε απ’ το λιμάνιτης Μανσανίγιο και θα τελείωνε μόλις πριν την Τονίλα,κάτι που θα μας γλίτωνε απ’ το να πρέπει ν’ ανεχτούμε την κίνησηστην Τεκομάν, στην Κολίμα και στην Κουαουτέμοκ, και από κάμποσεςενοχλητικές στρατιωτικές διμοιρίες.Κι αν τους στοιβάζαμε, όπως στοιβάζουμε τα πιάταή το ψωμί Μπίμπο, με τα χέρια και τα πόδια πιασμένα,για να μη γλιστρούν ή να μη κινούνται, θα ξεπερνούσαν σε ύψος  το Νεβάδο ή, ακόμη, θα μας χρησίμευαν ως σκάλα για ν΄ αγγίξουμε ένα σύννεφο.Αν καταφέρναμε να τους κάνουμε να σταθούν όρθιοι για μια στιγμή στα προάστια του κυβερνητικού μεγάρου, ακόμα κι όταν τρέκλιζαν σα μεθυσμένοι ή σαν τα μωρά που μόλις αρχίζουν να περπατούν,θα ήταν δίχως αμφιβολία η μεγαλύτερη διαδήλωση που έγινε στην Κολίμα σ’ όλη την ιστορία των διαδηλώσεων, των απεργιών ή των διαμαρτυριών.Με το θάνατο μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα, καθώς φαίνεται: τείχη και αντιτειχίσματα, γιοφύρια, σκάλες, απεργίες και διαμαρτυρίεςΊσως γι’ αυτό κανείς δεν κάνει τίποτα για να τον σταματήσει.   
*****
  Claridad Todo lo que he tocado hasta ahoraya lo habías tocado tú antes.Las cosas existen, precisamente, porque las tocas.Yo existo por lo mismo: basta que me toquesun hombro para que exista,mi pecho para que empiece a respirar,mis piernas para que empiece a correr,mis manos para que empiece a escribir.Si no tocaras las partes de mi cuerpo,mi cuerpo no fuera más que eseagujero en el que caigo diariamente.Yo no sé quién te ha tocado a ti para que existas,pero estoy seguro que ya existíasdesde antes de que alguien te tocara.Las cosas muertas que yo toco no reviven, sin embargo.Cuento hasta diez para que despierten, pero no despiertan,las empujo por la espalda para que avancen, pero no se mueven,les doy un puntapié, y no chillan,permanecen calladas en el mismo lugar, inmóvilesy solas, como esperando que vuelvasa habitarlas.  Σαφήνεια Όλα όσα έχω αγγίξει μέχρι τώρατα είχες ήδη αγγίξει εσύ πριν.Τα πράγματα υπάρχουν, ακριβώς, επειδή τ’ αγγίζεις.Κι εγώ γι’ αυτό υπάρχω, φτάνει ν’ αγγίξειςτον ώμο μου για να υπάρχω,το στήθος μου για ν’ αρχίσω ν’ αναπνέω,τα πόδια μου για ν’ αρχίσω να τρέχω,τα χέρια μου για ν’ αρχίσω να γράφω.Αν δεν άγγιζες τα μέρη του σώματός μου,το σώμα μου δεν θα ήταν παρ’ αυτήη τρύπα στην οποία πέφτω καθημερινά.Εγώ δεν ξέρω εσένα ποιος σ’ άγγιξε για να υπάρχεις,μα είμαι σίγουρος ότι υπήρχες ήδηαπό πριν σ’ αγγίξει κάποιος.Όμως, τα νεκρά πράγματα που εγώ αγγίζω δεν ξαναζούν.Μετράω μέχρι το δέκα για να ξυπνήσουν, μα δεν ξυπνούν,τα σπρώχνω στην πλάτη για να προχωρήσουν, μα δεν κινούνται, τους δίνω μια κλωτσιά, και δε φωνάζουν,παραμένουν σιωπηλά στο ίδιο μέρος, στάσιμακαι μόνα, σα να περιμένουννα τα ξανακατοικήσεις. 
*****
 
 Testamento Debo confesar que la he visto desnuda     dormir con la luz encendidaderrotada al fondo de la cama suciaentre las colchas manchadas por pleitos anteriores  debo confesar que otras bocas han pronunciado     sus más austeras cicatricesy se han burlado conmigo de todas las lluvias     que carga tan lloradasy la han maltratado como a una perra sarnosa  debo confesar que también desnuda se levanta     para ir al bañoy lee las cartas que le escribo cuando no estoyCuando de algún modo me ausento  y la he encontrado en otros labios que descubro     por la calley la he besado en otros rostros ligeramente fríosdebo confesar que he salido a oscuras de su cuerpo     a cazar otros cuerposy en esos cuerpos sin lamentos ella estámás profunda todavía   más cercana sin saberlocomo si esas voces que me llaman fueran distintas     amargurascomo si esa carne extraña conociera ya     el rumbo de mis manos. 


 Διαθήκη Οφείλω να oμολογήσω πως την έχω δει γυμνή

            να κοιμάται με το φως αναμμένοαποκαμωμένη στο βυθό μιας βρώμικης κλίνηςμεσ’  σε σκεπάσματα, λεκέδες από διαμάχες παλιές  οφείλω να oμολογήσω πως άλλα στόματα έχουν προφέρει
            τις πιο αυστηρές ουλές τηςκι έχουν μαζί μου κοροϊδέψει όλες εκείνες τις βροχέςπου κουβαλά κλαμένεςκαι την έχουν κακομεταχειριστεί σα μια σκύλα ψωριάρα  οφείλω να oμολογήσω πως πάλι γυμνή σηκώνεται
            να πάει στο μπάνιοκαι διαβάζει τα γράμματα που της γράφω όταν λείπωΌταν με κάποιο τρόπο είμαι απών  και την έχω έβρει σ’ άλλα χείλη που ανακαλύπτω            στο δρόμοκαι την έχω φιλήσει σ’ άλλα πρόσωπα κάπως ψυχράοφείλω να oμολογήσω πως έχω βγει στα τυφλά απ’ το κορμί της να κυνηγήσω άλλα κορμιάκαι σ’ αυτά τα δίχως θρήνους κορμιά εκεί ‘ναιακόμη πιο βαθιά, πιο κοντινή δίχως να το γνωρίζεισαν οι φωνές αυτές που με καλούν να ’σαν αλλιώτικες            πικρίεςσαν αυτή η ξένη σάρκα να ’ξερε ήδη
            τη ρούτα των χεριών μου. 
*****
 


De su última antología bilingüe Si no te hubieras ido/ If only you hadn't gone (Cold Hub Press, 2014). La traducción al inglés es de Roger Hickin.

VI (2/11/2013) mientras escribía tuve la sensación de que estabas aquí,del otro lado del escritorio,transcribiendo citas y bibliografía para tu tesis,y entonces te conté algo, como suelo hacerlo, sin voltear la mira/te contaba algo mientras seguía escribiendo esto mismo que escribo,y era claro que estabas ahí y me respondías,porque hasta yo sonreía en la misma forma en que lo hago,y hasta veía el contorno de tu hombro,tu brazo, tu antebrazo, un destello de tu pelo/iba a voltear para romper con la realidad que me habíainventado pero no quise: porque tal vez la realidadque me había inventado era la realidad real,la verdadera, la que nos duele y nos alegra,y no como todos lo creen,así que seguí hablando contigo mientras escribía,hasta altas horas de madrugada,sin que te dieras cuenta.   VI (2/11/2013)
 ενώ έγραφα είχα την αίσθηση ότι βρισκόσουν εκεί,στην άλλη πλευρά του γραφείου,αντιγράφοντας αναφορές και βιβλιογραφία για το διδακτορικό σου,και τότε σου διηγήθηκα κάτι, όπως συνηθίζω να κάνω, δίχως να γυρίσω το βλέμμα/σου διηγιόμουν κάτι ενώ εξακολουθούσα να γράφω αυτό που γράφω,κι ήταν ξεκάθαρο ότι ήσουν εκεί και μου απαντούσες,γιατί μέχρι που εγώ χαμογελούσα με τον ίδιο τρόπο που το κάνω τώρα,και μέχρι που έβλεπα το περίγραμμα του ώμου σου,του βραχίονά σου, του αντιβραχίονά σου, μια αναλαμπή του μαλλιού σου/άρχισα να απομακρύνομαι για να ξεφύγω από την πραγματικότητα που είχαεπινοήσει αλλά δεν ήθελα, επειδή ίσως η πραγματικότηταπου είχα επινοήσει ήταν η πραγματική πραγματικότητα,η αληθινή, αυτή που μας πονά και μας κάνει να χαιρόμαστε,κι όχι αυτή όπως νομίζουμε όλοι,έτσι συνέχισα να σου μιλάω ενώ έγραφα,μέχρι αργά τα χαράματα,χωρίς να το καταλάβεις.
*Traducciones Natasa Lambrou y Stelios Hourmouziadis




No hay comentarios:

Publicar un comentario