miércoles, 8 de febrero de 2017

PASKALIS PAPAVASILIOU


Πασχάλης Παπαβασιλείου (Salónica, 1941)
Paskalis Papavasiliou



Κάποιες φορές στις σιωπές
η ψυχή ταξιδεύει από τη χαρά  στη μελαγχολία       
από τη νοσταλγία στο όνειρο                        
στο απέραντο γαλάζιο πέλαγος         
με φουσκωμένα πανιά από τις θύμησες

Η καρδιά τιμόνι στο άγνωστο           
Οι χαρές στην πλώρη                                   
Οι πίκρες σκορπισμένες στο κατάστρωμα               


Την ώρα που τα σύννεφα πλαγιάζουν                      
στην κλίνη του ασημένιου φεγγαριού                      
λάμπουν τα αστέρια σαν έντονες λαχτάρες              
πιο βουβές και από τους πόθους μου για σένα         


A veces hacia los silencios
viaja el alma de la alegría a la melancolía
de la nostalgia al ensueño
a la infinita mar azul
con las velas hinchadas por los recuerdos

El corazón timón rumbo a lo desconocido
Las alegrías en la proa
Las penas sueltas sobre la cubierta

A la hora cuando las nubes se reposan
en el lecho de la luna de plata
las estrellas se iluminan como anhelos vehementes
más calladas que mis deseos por ti


……………………………………………………………

Προσπαθώ
Να κολυμπήσω στα ποτάμια της γαλήνης
Να σκαρφαλώσω στης ψυχής τον στεναγμό
Και να φουντώσω ευτυχία απ' την πνοή μου
Να ταξιδέψω μ' ένα όραμα αληθινό
Και να βιγλίσω το απέραντο του πάθους
Μ' ένα πνεύμα που σαλεύει το μυαλό
Να ξεκλειδώσω την αμπάρα της ψυχής μου
Να λαμπυρίσουν τα σημεία που ζητώ
Και να βατέψω ακάματος στη σκέψη μου επάνω
Προσπαθώ

Intento
Nadar en los ríos de la serenidad
Trepar el suspiro del alma
Y estallar felicidad de mi aliento
Viajar con una verdadera ilusión
Vigilar lo amplio de la pasión
Con un espíritu que delire la mente
Abrir con llave el cerrojo de mi alma
Que resplandezcan los puntos que pido
Copular reposado mi pensamiento
Intento

……………………………………………………………..

Χαμόγελο

Ένα χαμόγελο απέραντο σαν πέλαγος με οδήγησε σ' εσένα
Βλέπω στο βάθος να μου γνέφουν δυο μάτια
Ματιές ανείπωτες στο βάθος της καρδιάς μου φωτίζουν τις γωνιές
Ήρθα στα χείλη του γέλιου σου ν' αράξω
Τ' όνειρο στα μάτια σου να ξεδιπλώσω
Κι αυτή την άγια ώρα επάνω στο κορμί σου ν' ακουμπήσω
Και απ' το ποτάμι της ψυχής σου να δροσιστώ
Να κολυμπήσω στα άδυτα ρυάκια του κορμιού σου
Μ' αγάπη να αναδυθώ
Να λιαστώ απ' τις αχτίδες των ματιών σου στην παραλία της καρδιάς σου
Να κυλιστώ στην άμμο του γιαλού σου
Ρέμβη αγάπης να αισθανθώ

Sonrisa

Una sonrisa amplia como mar me condujo a ti
Veo al fondo dos ojos que me hacen señas
Miradas inefables en el fondo de mi corazón iluminan las esquinas
A los labios de tu risa vine a reposar
El sueño a tus ojos a desvelar
Y a esa hora santa sobre tu cuerpo a reclinarme
Y del río de tu alma a refrescarme
A nadar en los arroyos sagrados de tu cuerpo
A emerger con amor
A tomar el sol desde los rayos de tus ojos en la playa de tu corazón
A rodar sobre la arena de tu costa
A sentir el ensueño del amor
………………………………………………

Μία μέρα
Μια ώρα
Ένα λεπτό
Κάθε δευτερόλεπτο
μου λείπουν τα μάτια σου
ταχυδρόμοι ερώτων
Νογώ τις στιγμές των μακρινών εποχών
της αγάπης γιομάτης έρωτα 
Αναλογίζομαι  τόλμες που δεν τόλμησα
Νιάτα αλόγιστα 
Απερίσκεπτα
Εφήμερα
Όλα μια νοσταλγία δίχως απαντοχή
Τώρα
Θρήνος
Θλίψη
Πλήξη
Θρύψαλα
Σκόνη 
Ερημιά

Un día
Una hora
Un minuto
Cada segundo
me faltan tus ojos
mensajeros de amor
Me percato de los momentos de épocas lejanas
del amor lleno de pasión
Medito osadías que no osé
Juventud desconsiderada
Atrevida
Efímera
Todo una nostalgia sin expectativa
Ahora
Lamento
Tristeza
Cansancio
Trizas
Polvo
Páramo

………………………………………………………………….

Μίλα μου
Πες κάτι
Θυελλωδικά
Δαιμονικά
Έντονα
Έστω ψιθυριστά

Η σιωπή
Ό,τι φοβάμαι πιο πολύ
Θυμίζει πλήξη
Μοναξιά
Στεναγμούς
Θρήνους
Ρόγχους από τα τάρταρα μου
Στη σιωπή ακούω και παράξενους ήχους

Πες κάτι
Ό,τι και να πεις
είναι για μένα
αυγής ξημέρωμα

Háblame
Di algo
Tormentosamente
Bestialmente
Intensamente
Susurrando, por lo menos

El silencio
Lo que más temo
Recuerda hastío
Soledad
Suspiros
Llantos
Ronquidos de mi tártaro
En el silencio oigo también sonidos raros

Di algo
Diga lo que digas
es para mí
el amanecer del alba

……………………………………………………………

Τι απόμεινε
Ο απόηχος από όσα με ενδιαφέρον πράξαμε
στους κύκλους της ζωής μας
ανάμεσα σε ταξιδιάρικα πουλιά
Τώρα καθισμένοι γύρο από το τραπέζι με φίλους
Ράθυμες συνομιλίες
με ένα ποτήρι κρασί
Ένα τσιγάρο
Ένα κενό
Αναμνήσεις από εκείνους που έφυγαν
Το παρελθόν
Το παρόν
Το μέλλον
 Και ο στόχος να μας κυριεύει ξανά

Qué más quedó
El eco de todo lo que con interés obramos
en los ciclos de nuestra vida
entre pájaros viajeros
Ahora sentados con amigos en círculo en la mesa
Conversaciones vagas
con un vaso de vino
Un cigarrillo
Un hueco
Memorias de los que se marcharon
El pasado
El presente
El futuro
Y el objetivo que nos posea de nuevo


………………………………………………………………


Τούτη τη βραδιά
μήτε το φεγγάρι
μήτε η δροσιά της νύχτας
μπορούν να σβήσουν τη φωτιά
που πυρπολεί το είναι μου

Είναι οι στιγμές που χάνονται οι σκιές
και προβάλουν τα αστέρια
Πυγολαμπίδες τρεμουλιαστές
Λαμπερά ενθύμια
χαρούμενου περασμένου καιρού
που αλλοίμονο δεν θα γυρίσει πια

Este atardecer
ni la luna
ni el fresco de la noche
pueden apagar el fuego
que arde mi ser

Son los momentos en los que se pierden las sombras
y brotan las estrellas
Luciérnagas que titilan
Recuerdos brillantes
de un tiempo pasado alegre

que ay no volverá jamás


*Traducción de Natasa Lambrou


No hay comentarios:

Publicar un comentario