jueves, 13 de abril de 2017

HEBERTO DE SYSMO


HEBERTO DE SYSMO



II
Esfera

A Miguel García Casas
Impúdica perfección de los cuerpos
que gravitan en sus densos celestes,
densos de magmas amnióticos
y abrazos invencibles.

En la circunferencia duerme
el ejemplo absoluto,
la astrogénesis, la universografía;
desde el glóbulo al globo,
desde el satélite a la onda,
desde el minúsculo átomo
hasta la gigantesca estrella,
siempre esgrimiendo la redondez divina.

Grandeza con la que sueñan
todas las formas poligonales;
el arco iris reflejado sobre el lago,
las espirales, los círculos viciosos y polares,
la sombra de un aro,
los anillos de humo…

Cualquier miserable busca el compás de Dios
para trazarse círculo,
pero esos grados curvos
que nos convergen y nos dignifican
no los dispensa nadie
y, por suerte,
son una albur recensión
de la testimonial Naturaleza.



«ESFERA».- Los cuerpos celestes, las esferas, gravitan en un «magma amniótico», en un cielo primario, convertidos, desde nuestra perspectiva terrenal, en símbolos de lo absoluto. Este absoluto acontece tanto a un nivel microcuántico («desde el minúsculo átomo») como a un nivel macrocuántico[1] («hasta la gigantesca estrella»). «En la sombra de un aro», «en el anillo del humo», percibimos esa redondez divina, esa curva que quiere tensarse y convertirse, a causa de su propia tensión, en recta, en cuadrado, en cubo, dando testimonio a su paso de una naturaleza que engendra per se más naturaleza. Fue el vacío (véase Desocupación de la esfera, de Jorge Oteiza) quien alumbró la esfera y esta, de manera paulatina, engendró al resto de los cuerpos geométricos.


II
ΣΦΑΙΡΑ

Στο Μιγέλ Γαρθία Κάσας


Απρεπής τελειότητα των κορμιών εκείνων
που κινούνται μες στα πυκνά τους ουράνια,
πυκνά απ’ το ενάμνιο μάγμα
και τους αήττητους βραχίονες.

Στην περίμετρο κοιμάται
το απόλυτο παράδειγμα,
η αστρογένεση, η παγκοσμιογραφία,
απ’ το αιμοσφαίριο στο τόπι,
απ’ το δορυφόρο στο κύμα,
απ΄ το μικροσκοπικό άτομο
μέχρι το γιγαντιαίο αστέρι,
χρησιμοποιώντας πάντα τη θεϊκή σφαιρικότητα.

Μεγαλοσύνη που ονειρεύονται
όλες οι πολυγωνικές μορφές,
το ουράνιο τόξο σ’ αντανάκλαση πάνω στη λίμνη,
τα σπιράλ, οι φαύλοι κύκλοι και οι πολικοί,
η σκιά ενός κρίκου,
τα δαχτυλίδια του καπνού…

Κάθε δύστυχος ψάχνει το ρυθμό του Θεού
για να χαράξει κύκλο,
όμως αυτές τις καμπυλωτές μοίρες
που μας κάνουν αξιοπρεπείς και μας συγκλίνουν
κανείς δεν τις συγχωρεί
και, ευτυχώς,
είναι μια τυχαία βιβλιοκριτική
της αποκαλυπτικής Φύσης.


«ΣΦΑΙΡΑ».- Τα ουράνια σώματα, οι σφαίρες, κινούνται μέσα σε ένα «ενάμνιο μάγμα», σ’ ένα πρωτογενή ουρανό και μετατρέπονται, μέσα απ’ τη δική μας γήινη οπτική, σε σύμβολα του απόλυτου. Αυτό το απόλυτο συμβαίνει τόσο σε επίπεδο μικροκβαντικής[2] («απ’ το μικροσκοπικό άτομο») όσο και σ’ επίπεδο μακροκβαντικής («μέχρι το γιγαντιαίο αστέρι»). «Στη σκιά ενός κρίκου», «στο δαχτυλίδι του καπνού», αντιλαμβανόμαστε αυτή τη θεϊκή σφαιρικότητα, αυτή την καμπύλη που ζητά να τεντωθεί και να μετατραπεί, εξαιτίας της ίδιας της έντασής της, σε ευθεία, σε τετράγωνο, σε κύβο, αποκαλύπτοντας στο πέρασμά της μία φύση που γεννά per se περισσότερη φύση. Ήταν το κενό (Βλ. Desocupación de la esfera, του Χόρχε Οτέιθα) που φώτισε τη σφαίρα κι αυτή, με τρόπο βαθμιαίο, παρήγαγε τα υπόλοιπα γεωμετρικά σώματα.


******


VII
Llave matemática


Euclides definió en sus ecuaciones
la dorada espiral que eterna gira
sin principio ni fin y es el modelo
secuencial que en mutismo se repite.
Si odiamos, padecemos una arritmia
convulsa y asimétrica que impele
a asir nuestra esperanza a lo imposible,
el caos de los números inversos
que subvierten la lógica del Todo.
Fibonacci se encargó de encontrar
el cálculo de Dios entre las plantas
y sus pétalos y hojas configuran
sus espinas, sus tallos y sus brotes
al exacto valor de su secuencia.


«LLAVE MATEMÁTICA».- El paisaje se compone de números. Miremos los pétalos de una flor como los miró Fibonacci y hallaremos el exacto valor de una secuencia que tiende hacia el infinito. Y es en esta secuencia donde radica la belleza suprema. Si nos salimos de ella, solo encontraremos caos y (des)orden. Si en lugar del amor, cedemos al odio, nos saldremos de nuestra espiral dorada y caeremos, irremediablemente, en la espiral de los «números inversos», en la negatividad que subvierte la «lógica del Todo». ¿Y qué es el Todo al revés? Ya lo hemos dicho: la Nada.



VII
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ


Ο Ευκλείδης όρισε στις εξισώσεις του
το χρυσό κοχλία που ατέρμονα γυρίζει
δίχως αρχή και δίχως τέλος κι είναι μοντέλο
διαδοχικό που στη σιγή επαναλαμβάνεται.
Αν μισούμε, πάσχουμε από αρρυθμία
σπασμώδη και ασύμμετρη που ωθεί
ν’ αρπάξει την ελπίδα μας για το άπιαστο,
το χάος των αντίστροφων αριθμών
που ανατρέπουν τη λογική του Όλου.
Ο Φιμπονάτσι ανέλαβε να λογαριάσει
τον υπολογισμό του Θεού ανάμεσα στα φυτά
και στα πέταλά τους και τα φύλλα σχηματίζουν
τ’ αγκάθια τους, τα φύτρα τους και τους βλαστούς
στην ακριβή αξία της αλληλουχίας τους.


«ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ».- Το τοπίο απαρτίζεται από αριθμούς. Ας κοιτάξουμε τα πέταλα ενός άνθους όπως τα κοίταξε ο Φιμπονάτσι και θα βρούμε την ακριβή αξία μιας αλληλουχίας που τείνει προς το άπειρο. Και σε αυτή την αλληλουχία έγκειται η ανώτατη ομορφιά. Αν βγούμε από αυτήν, βρίσκουμε μόνο χάος και τάξη / αταξία. Αν αντί για την αγάπη, ενδώσουμε στο μίσος, θα βγούμε από το χρυσό κοχλία μας και θα πέσουμε, αμετανόητα, στον κοχλία των «αντίστροφων αριθμών», στην αρνητικότητα που ανατρέπει τη «λογική του Όλου». Και τι είναι το Όλο ανάποδα; Το είπαμε ήδη: το Τίποτα.





[1] La tesis principal de este poemario es que lo que se produce a nivel cuántico, se produce asimismo en el ámbito estelar. Por tal motivo, no procede hablar de cuántico para aquello que ocurre en el ámbito subatómico, sino que se proponen los términos microcuántico para aquello que se refiere a los presupuestos de la mecánica cuántica y macrocuántico para aquello que tiene lugar a nivel espacial. Con esta nueva terminología, se compatibiliza, de un modo poético y definitivo, la teoría de la relatividad general con la mecánica cuántica.

[2] Η πρωταρχική θέση αυτής της ποιητικής συλλογής είναι ότι αυτό που παράγεται σε κβαντικό επίπεδο, παράγεται επίσης και στο αστρικό πεδίο. Γι’ αυτό δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλάμε για κβαντική σε αυτό που συμβαίνει σε υποατομικό επίπεδο, αλλά προτείνονται οι όροι μικροκβαντικός για υποθέσεις  που αναφέρονται στην κβαντική μηχανική και μακροκβατικός για εκείνες που λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο διαστήματος. Με αυτή τη νέα ορολογία, γίνονται συμβατά, με τρόπο ποιητικό και καθοριστικό, η γενική θεωρία της σχετικότητας με την κβαντική μηχανική.




*Traducción de Natasa Lambrou


No hay comentarios:

Publicar un comentario