jueves, 15 de junio de 2017

ALEXIOS MAINAS



ALEXIOS MAINAS (Atenas, 1976) 




 ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

                                                                                                    Το ρήμα της προβολής.


Σε αγάπησα γιατί τότε υπήρχε το τρένο
που ένωνε το χειμώνα
με τις απόμερες στάσεις.


LAS LLAVES DE LAS GRANDES CIUDADES

                                                           El verbo de la promoción.

Te amé porque en aquel entonces había el tren
que conectaba el invierno
con las paradas apartadas.



*****


ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Καθρέφτες που θέλουν.

Μια μέρα θα φύγω.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες απ’ όπου ατενίζεις.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες απ’ όπου ατενίζεις
τους κάμπους.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες απ’ όπου ατενίζεις
τους κάμπους όπου βαδίζω.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες απ’ όπου ατενίζεις
τους κάμπους όπου βαδίζω για να χαθώ.
Μια μέρα θα φύγω για να μη σ’ αντικρίζω στις πόρτες απ’ όπου ατενίζεις
τους κάμπους όπου βαδίζω για να χαθώ απ’ το βλέμμα σου.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω στους κάμπους.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω στους κάμπους
απ’ όπου ατενίζω.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω στους κάμπους
απ’ όπου ατενίζω τις πόρτες.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω στους κάμπους
απ’ όπου ατενίζω τις πόρτες που δε θ’ αντικρίζω.
Το βλέμμα σου απ’ όπου θα χάνεσαι καθώς θα βαδίζω στους κάμπους
απ’ όπου ατενίζω τις πόρτες που δε θ’ αντικρίζω να κλείνεις.



                                                           UN DÍA

Espejos que quieren.

Un día me iré.
Un día me iré para no observarte.
Un día me iré para no observarte en las puertas.
Un día me iré para no observarte en las puertas desde las que contemplas.
Un día me iré para no observarte en las puertas desde las que contemplas
los campos.
Un día me iré para no observarte en las puertas desde las que contemplas
los campos desde donde camino.
Un día me iré para no observarte en las puertas desde las que contemplas
los campos desde donde camino para perderme.
Un día me iré para no observarte en las puertas desde las que contemplas
los campos desde donde camino para perderme de tu mirada.
Tu mirada en la que estarás perdida
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine.
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine por los campos.
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine por los campos
por los que contemplo.
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine por los campos
por los que contemplo las puertas.
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine por los campos
por los que contemplo las puertas que no voy a observar.
Tu mirada en la que estarás perdida mientras yo camine por los campos
por los que contemplo las puertas que no voy a observar que cierres.


*****


 (Je est un autre, 08:02)
Μια εικασία είμαστε και μας διαδίδουν

Πηγαίνω στο μπάνιο να ξεπλύνω
την έκφραση του προσώπου και να ξυριστώ
και μπαίνω ανάποδα στο κάτοπτρο:
οτκραπύνα αμόκα ιτάκ ωπέλβ/βλέπω κάτι ακόμα ανύπαρκτο.
Πορτρέτο με λάθη.
Είναι τέχνη αυτό το ψέμα;
Kunst = Natur – x ;
Κάνω γροθιά το αριστερό μου χέρι.
Ο άλλος απαντάει με το δυνατό του.
Λέω κάτι και μένει βουβός.
Ο λόγος λοιπόν είναι με το μέρος μου.
(Η φύση μπορεί να με δημιουργήσει και να με μιμηθεί.
Αλλά όχι να με περιγράψει.)


(Je est un autre, 08:02)
Una meditación somos y nos divulgan

Voy a los servicios para enjuagar
la expresión del rostro y para afeitarme
y entro en el espejo cóncavo al revés:
etnetsixeni ogla oev/veo algo inexistente.
Retrato con errores.
¿Es un arte esta mentira?
¿Kunst = Natur – x?
Hice un puño con la mano izquierda.
El otro responde con la suya.
Digo algo y se queda mudo.
La razón pues está a mi favor.
(La naturaleza puede crearme e imitarme.
Pero no puede describirme.)


*****


Ο δρόμος κάτω από τον λόφο
                                           
                                   Το έμβολο της λύπης.

Πλησιάζοντας το παλιό σπίτι θυμήθηκα
τα χρόνια που περάσαμε μαζί.
Θυμήθηκα τα πόδια σου.
Τώρα ζουν άλλοι εκεί.
Μια οικογένεια με δυο ξανθά παιδιά.
Ένας τυφλός για σένα άντρας.
Χτύπησα και ζήτησα να μ' αφήσουν να δω
την ξύλινη σκάλα, την ταπετσαρία στο καθιστικό,
τ' αραβουργήματα.
Το τζάμι με τη μοναξιά.
Μπήκα και μ' άφησαν να δω
τα ξύλινα σκαλιά που οδηγούσαν πάνω.
Τη βροχή.
Τη μεταμέλεια το παράπονο τον πόνο.
Ανέβηκα κι αντίκρισα
τα βράδια που 'χες λείψει.

La calle bajo la colina

                                                           El émbolo de la tristeza

Acercándome a la vieja casa me acordé
de los años que pasamos juntos.
Me acordé de tus pies.
Ahora otros viven allí.
Una familia con dos niños rubios.
Un hombre ciego por ti.
Llamé y pedí que me dejaran ver
la escalera de madera, el papel pintado en el salón,
los arabescos.
El vidrio con la soledad.
Entré y me dejaron ver
los peldaños de madera que conducían hacia arriba.
La lluvia.
El remordimiento la queja el dolor.

Me subí y observé
las tardes que te habías ausentado.


*****

Αγάπη μου,
 
άκουσέ με όταν σου μιλώ, 
μη στρέφεις διαρκώς
οπουδήποτε
το κεφάλι σου.

Amor mío,

escúchame cuando te hable,
no gires constantemente
dondequiera

tu cabeza.



*Traducción de Natasa Lambrou



No hay comentarios:

Publicar un comentario