jueves, 22 de marzo de 2018

YIANIS TZANETAKIS



YIANIS TZANETAKIS (Kalamata, 1956)


ΣΙ ΜΠΕΜΟΛ

Πάλι απόγευμα
στο ωδείο

εφτά χρονών

το σι μπεμόλ
τα τρυφερά του
να μη φτάνουν
δαχτυλάκια


έξω η άνοιξη
οι μαθήτριες

η Φαρών

σαν μπους φερμέ
στο ρελαντί
το λεωφορείο


SI BEMOL

De nuevo por la tarde
en el conservatorio

siete años

el si bemol
sus tiernos
que no alcancen
deditos

fuera la primavera
las alumnas

Farón[1]

como bouch fermée[2]
al relantí
el autobús

*****


ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΣΚΙΕΣ

Οι πεθαμένοι μας γονείς
μια μέρα επιστρέφουν

θαμπή πατίνα
μέσα μας

σκιές

στα σπλάχνα στα
οστά μας

-σηκώνουν τα χέρια οι γιατροί-

κάποια στιγμή
ο ένας απ’ τους δυο

αβάσταχτα

μισό το άλλο μισό που νοσταλγεί

στα μάτια μας
τραβάει την κουρτίνα


DENTRO DE NOSOTROS SOMBRAS

Nuestros padres muertos
algún día regresan

pátina borrosa
dentro de nosotros

sombras

en las entrañas en
nuestros huesos

-los médicos alzan las manos-

en algún instante
uno de los dos

insoportablemente

mitad la otra mitad que ECHA de menos

a nuestros ojos
descorre la cortina


*****


ΣΕ ΘΕΛΩ ΑΚΟΜΑ

Κάτω απ’ την πέτρα
κι από το χώμα

ό,τι έχεις μείνει
σε θέλω ακόμα


TODAVÍA TE DESEO

Bajo de la piedra
bajo la tierra

lo que has quedado
todavía te deseo

*****


ΕΔΩ ΛΟΙΠΟΝ

Εδώ λοιπόν
στο κοιμητήριο Κηφισιάς
έβαλε νεκρά
ο Παύλος ο Μοσχούτης
-θρύλος του Ράλι Ακρόπολις-

εδώ μαρμάρωσε
σε μια στροφή απάνω


AQUÍ PUES

Aquí pues
en el cemeterio de Kifisiá
puso en punto muerto
Pavlo el Moshutis
-leyenda del Rali Acrópolis-

aquí se convirtió en estatua de mármol
en una curva arriba







[1]              El nombre de una calle griega.
[2]              En francés en el original también.



No hay comentarios:

Publicar un comentario